 Jak wyglądała nasza droga do Euro? Starania Polski i Ukrainy o wspólną organizację piłkarskich Mistrzostw Europy trwały niemal cztery lata. Pierwsze kroki podjęto z inicjatywy Ukrainy.
W 2003 roku we Lwowie spotkali się po raz pierwszy przedstawiciele obu narodowych związków piłkarskich. Oto kalendarium wspólnych starań o największą europejską imprezę sportową:
2003 ● 28 września – Na spotkaniu we Lwowie PZPN i Ukraińska Federacja Piłki Nożnej wspólnie decydują o kandydowaniu do organizacji finałów ME w 2012 roku ● 17 grudnia 2003 – Wizyta delegacji PZPN u Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, który zaaprobował ideę organizacji EURO 2012 w Polsce 2004 ● 30 marca 2004 – Spotkanie Prezydentów Polski i Ukrainy. Obie strony poparły ideę wspólnej organizacji EURO 2012 ● 19 kwietnia 2004 – Dekret Prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmy o wsparciu organizacji Euro 2005 ● 25 stycznia – Rząd RP przyjmuje uchwałę popierającą zorganizowanie przez Polskę wspólnie z Ukrainą piłkarskich Mistrzostw Europy w 2012 roku. Rada Ministrów zadeklarowała współpracę na tym polu z PZPN. Minister spraw wewnętrznych i administracji przedstawił gwarancje dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom imprezy ● 31 stycznia – Obradujący w Warszawie Zarząd PZPN podejmuje jednogłośnie uchwałę o zgłoszeniu polskiej kandydatury europejskim władzom piłkarskim. Późnym popołudniem Polska razem z Ukrainą oficjalnie składają do UEFA ofertę organizacji Euro 2012. Przyjęto także zgłoszenia Włoch, Węgier, Azerbejdżanu, Grecji, Rosji, Rumunii, Turcji oraz Chorwacji wspólnie z Bośnią i Hercegowiną. Terminu nie dotrzymały Szkocja i Irlandia Północna. Pięć kandydatur (Grecja, Turcja, Węgry, Rosja oraz Chorwacja z Bośnią i Hercegowiną) do organizacji ME zgłoszono już po raz drugi ● Maj – W Polsce wybrano sześć miast, w których mogłyby odbywać się mecze Euro 2012: Chorzów, Gdańsk, Kraków, Poznań, Warszawę i Wrocław, jako ośrodki rezerwowe wyznaczono Bydgoszcz oraz Szczecin. Do organizacji turnieju aspirowało 12 miast ● 12 lipca – PZPN zaprezentował oficjalne logo kandydatury Polski i Ukrainy. Przedstawia ono tradycyjną piłkę „łaciatkę”, otoczoną żółto-zielonym okręgiem. Dwie pięciokątne łaty piłki są w barwach narodowych Polski i Ukrainy – jeden biało-czerwony, drugi niebiesko-żółty. Pod spodem napis w języku angielskim: „POLAND UKRAINE candidate for UEFA EURO 2012”. ● 21 lipca – Minął termin składania dokumentacji potwierdzającej, że kraje kandydackie są w stanie zorganizować Mistrzostwa Europy. Polska z Ukrainą oraz czterej inni kandydaci – w tym Chorwacja, ale tym razem wspólnie z Węgrami – wywiązali się z zadania. Na tym etapie odpadły Azerbejdżan oraz Rosja i Rumunia, które w ogóle nie przesłały zgłoszeń ● 7 listopada – Obradujący na Malcie Komitet Wykonawczy UEFA ogłasza najlepszą trójkę kandydatów. W finale znalazły się Włochy (11 głosów), Chorwacja z Węgrami (9 głosów) oraz Polska z Ukrainą (7 głosów). Odpadły Turcja (6 głosów) i Grecja (2 głosy). Rozpoczął się finałowy etap wyboru ● 24 listopada – UEFA dostarcza krajom-kandydatom pakiet wymagań obowiązujących w drugim etapie selekcji oraz informacje o procedurze wyboru gospodarza EURO 2012 ● 25 listopada – Premier Kazimierz Marcinkiewicz powołuje Sztab Projektu Euro-2012. Jego szefem zostaje Paweł Szostek, zastąpiony później przez Piotra Gawrona ● 19 grudnia – UEFA przekazuje krajom kandydującym pozostałe wymagania dotyczące oferty finałowej 2006 ● 18 stycznia – Zorganizowane przez UEFA warsztaty informacyjne dla przedstawicieli krajów-kandydatów ● 8 marca – Oferenci przedstawiają UEFA plany i projekty stadionów. W załącznikach znalazły się szczegółowe mapy z zaznaczonymi przystankami transportu publicznego, głównymi drogami dojazdowymi, pomieszczeniami technicznymi i administracyjnymi, salami do konferencji prasowych, strefami dla mediów i cateringu. Dokumenty zawierały też plany zapewnienia bezpieczeństwa na stadionach (systemy oświetlenia, wpuszczania widzów oraz monitoringu i kontroli) ● 23 marca – Oficjalne wystąpienia kandydatów na kongresie UEFA w Budapeszcie. Polska i Ukraina przedstawiły multimedialną prezentację kładącą nacisk na potencjał gospodarczy i walory turystyczne obu krajów oraz zaprosiły do degustacji specjałów kuchni ukraińskiej i polskiej. UEFA doceniła wsparcie prezentacji przez przedstawicieli władz państwowych – ministra ds. Rodziny, Młodzieży i Sportu Ukrainy, Jurija Pawlenko, oraz polskiego ministra sportu Tomasza Lipca. Prezydent FIFA Joseph Blatter nasze szanse zwycięstwa ocenił na 33,3%, a prezydent UEFA Lennart Johansson stwierdził, że cieszyłby się, gdyby Ukraina i Polska wygrały ● 27-31 marca – Przedstawiciele UEFA przeprowadzają w Polsce seminarium, na którym przedstawiają swoje szczegółowe wymagania ● Kwiecień – Zdecydowano o zgłoszeniu do UEFA sześciu polskich miast, w których miałyby się odbywać mecze turnieju. Cztery główne to Warszawa, Poznań, Gdańsk i Wrocław, dwa dodatkowe – Chorzów i Kraków. Ukraina zdecydowała także o wyborze czterech głównych miast – Kijowa, Doniecka, Dniepropietrowska i Lwowa. Miastem rezerwowym została Odessa. ● 31 maja – W siedzibie UEFA w Nyonie wszystkie kraje kandydujące składają dokumenty zgodne z wymogami drugiego etapu selekcji. Na każdą ofertę składało się kilkanaście grubych segregatorów wypełnionych tekstami, zdjęciami, wykresami, tabelami. ● wrzesień – Ostatnie wizytacje krajów kandydujących. Polskę i Ukrainę przedstawiciele UEFA odwiedzili w dniach 11-15 września. Zapoznali się ze stanem stadionów, miastami-gospodarzami, hotelami, lotniskami, środkami transportu itd, rozmawiali m.in. z premierem Jarosławem Kaczyńskim. Jeden z członków delegacji, i to przedstawiciel konkurujących z nami Włoch, Giorgio Marchetti, stwierdził, że wspólna oferta Polski i Ukrainy jest godna uwagi, ma wiele interesujących elementów, a plan przygotowań jest bardzo poważnie i szczegółowo przygotowany ● październik 2006 – UEFA przeprowadza badanie opinii publicznej w krajach starających się o organizację Euro. Prezes PZPN Michał Listkiewicz podpisuje umowę organizacyjną mistrzostw. W tym samym miesiącu Komitet Wykonawczy UEFA postanawia przesunąć z grudnia 2006 na kwiecień 2007 ostateczny wybór gospodarza Euro-2012. Zwłokę w podjęciu decyzji tłumaczy chęcią dania kandydatom więcej czasu na przygotowanie oferty. Polski sztab oświadczył, że byłby gotowy ze wszystkim do grudnia. Zdecydowano w końcu, że uroczysta ceremonia odbędzie się 18 kwietnia w walijskim Cardiff ● 8 grudnia – Tego dnia miało dojść do wyboru gospodarza pikarskich Mistrzostw Europy 2012. Termin jednak przełożono. Za kulisami mówiono, że to decyzja polityczna, której powodem miała być futbolowa afera korupcyjna we Włoszech, które zdaniem wielu były głównym faworytem. Inna wersja to problem z hotelami. Żadna z dużych sieci nie chciała bowiem podpisywać umów z kandydatami, tłumacząc się klapą finansową podczas mundialu w Niemczech 2007 ● 15 lutego – Minął ostateczny termin dostarczenia UEFA umów z miastami, stadionami, hotelami itp. gwarantujących sprawne przeprowadzenie mistrzostw oraz gwarancji rządowych i samorządowych. Dotrzymali go wszyscy kandydaci ● 20 lutego – Minister sportu Tomasz Lipiec odwołuje, ale na prośbę zainteresowanego, Piotra Gawrona ze stanowiska szefa Sztabu Projektu EURO 2012. Zastępuje go Michał Nykowski, dotychczasowy zastępca ds. marketingu i promocji ● 17 kwietnia – Kandydaci przedstawiają ostatnie prezentacje, które ocenia Komitet Wykonawczy UEFA ● 18 kwietnia 2007: Komitet Wykonawczy UEFA dokonuje wyboru gospodarza turnieju finałowego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 roku. Decyzję ogłasza jego przewodniczący Michel Platini. Polska z Ukrainą dostała osiem głosów, Włochy cztery, a Chorwacja i Węgry ani jednego. Szał radości naszych przedstawicieli w Cardiff i kibiców w kraju. Mamy Euro! A teraz do roboty!
|
